بلند شد، رفت سمت در اتاق. آرام حرکت مي کرد، اصلا آرامش خاصي در قدم زدنش‌هايش بود. با آن لباس سپيد و بلند راديوي کوچک را در دستش گرفته بود و طبق معمول هر روز بعد از ظهر بايد موج راديو را روي بي بي سي تنظيم مي کرد تا ببيند آن وري ها چه مي گويند و باز سرشان را از چه خيالاتي پر کرده‌اند!

با کم‌ترين‌ها، بهترين‌ها را تجربه مي‌کرد

چند دقيقه اي مانده بود به شروع اخبار. رفت که وضو بگيرد. آستين هايش را داد بالا، عرق چينش را روي سرش جا به جا کرد و بعد از کمي تامل و نگاه به درختاني که در حياط داشتند توي باد بي تابي مي کرد، عرق‌چين از روي سر برداشت و وضو گرفت؛ آب را روي صورت و بعد هم روي دست مي ريخت، شير را مي بست و آب دستانش را خوب مي گرفت. بي آنکه حتي قطره اي اسراف شود وضو را تمام مي کرد... او را اين طور مي شناختند، به کم ترين ها قانع بود و بهترين ها را تجربه مي کرد. رعايت همه نعمت هاي خدا، اخلاق تفکيک ناپذير روحيه اش بود...

بي‌قاعده و بي واسطه آرام بودي

جان خدا بود در تو و چه قدر براي با خدا بودن و با خدا ماندن بر وجود لايزالش تکيه مي کردي. آقا، چه قدر آرام بودي و چه قدر آرام است قلم براي از تو نوشتن. شايد قلم هم مي داند که آرامشي که در وجود تو بود وصف شدني نيست و انگار اوست که مي فهمد و به گزاف حرکت نمي کند و نمي نويسد؛ وقتي از آسمان ها روي زمين نشستي و خواستند از احساست بگويي، گفتي احساس آرامشت را و حتي با ديدن جمعيتي که براي ديدن رهبر فرزانه و با ايمانشان آمده بودي، به وجد نيامده بودي. باز هم قلم نمي تواند تمام آرامش تو را روي خطوط منظم و قانونمندش پياده کند، که تو بي قاعده و بي واسطه آرامي...

نظم و حوصله در حضورش موج مي زد

بيمار شده بود و خوابيده در بستر. بي‌کار نمي‌نشست؛ کتابي در دست گرفته بود و ورق مي‌زد. گاهي موها و ريشش را شانه مي‌کرد، عطر مي‌زد. قرآن تلاوت مي‌کرد. گاهي هم دراز مي‌کشيد... بايد استراحت مي‌کرد. حالش خيلي مساعد نبود؛ نوه‌ها وارد اتاق شدند و روي سرشان با حوصله و لبي خندان دست کشيد.

هر کدامشان شيطنت خاصي داشتند، پايين پايش مي نشستند و با او صحبت مي‌کردند. حاج احمد وارد شد و به دنبال او عروسش فاطي... عروسش، که شاه بيت اشعار و چينش کلمات چندين ساله‌اش بود.

استقلال و آزادگي در خونش جاري بود

آقا دستي توي ابروهايش کشيد و به حاج احمد گفت: "مادرتان هم مريض هستند. من به کسي احتياج ندارم، مراقب ايشان باشيد."

هر دو بيمار شده بودند. هم خودش و هم همسر... اما نگراني همسر او را از فکر و خيال رها نمي‌کرد. مي خواست که از او مراقبت کنند. نگرانش بود. بانوي خانه اش بيمار بود آخر...

بزرگ ترها بچه هاي کوچک را به بيرون هدايت کردند؛ نوه بزرگش را نگاه کرد.

آقا به نعيمه اشراقي، نوه امام نگاهي کرد و بعد نگاهش را از او گرفت و با شرم خاصي سرش را پايين انداخت و رفت. داروهايش را با يک ليوان آب آورد. نوه اش که حالا مادر چند فرزند بود با دلخوري پرسيد: "آقا، خب به من مي گفتيد؛ من که در اتاق هستم. کارهايتان را به من بگوييد!" آقا گفت: "شما ديگر مادر چند فرزند هستيد..." احترام مي گذاشت؛ حالا ديگر نوه اش بانويي شده بود و مادر چند فرزند بود.