بناً دردمندانه و سوگمندانه، بارهاست كه مردم هم از طرف دشمنان و مخالفان مسلح زخم مي خورند و هم از درون نه از عقب بلكه از روبرو، ترور شخصيت مي شوند و با احساسات، اعتماد و امانت شان توسط بعضي نماينده گان بازي صورت مي گيرد چون آنها بحيث قاچاقبران عزت و حيثيت ملي و بين المللي كشور در خانه ملت مستقر تا راه معامله را در پيش گيرندو هر روند بر حسب منافع و مصالح ملي را سبوتاژ كنند. اينها قهر شان زياد و زور شان كم بوده ، اولا خشم ميگيرند و تصميم بعدا در باره موضوع فكر ميكنند .

سوال در اينجاست وقتي كه نماينده گان اين صلاحيت، درايت و ظرفيت را ندارند تا پاسخگوي آرمانها و اراده مؤكلان و ملت شان باشند، چرا همواره با احساسات و انتقادات تصميم به مؤاخذه مسؤولان بيكفايت ميگيرند مگر بعد از آنكه برادر، پدر و يا اقارب نزديك شان ولسوال، قوماندان امنيه ميشود و يا از بورس خارجي و كمك هاي مالي مستفيد ميگردند، بالاي آن آتش كاذب و مصنوعي، آب سرد معامله انداخته مي شود و همه چيز گل و گلزار ميگردد؟ گرچه هزينه بي كفايتي مسؤولان اجرايي و يا نماينده گان تقنيني را مردم مي پردازند و قرباني ميدهند، اما آن نماينده گان وارداتي و انتصابي حلقات خارجي بايد بدانند كه دست محاسبه و محاكمه مردم سر انجام گلوي پر از عقده و شكم سير شده از رشوت و فساد آنها را خواهد فشرد و انتقام از آنها گرفتني است، زيرا اينها هستند كه اختلاف، تفرقه، بد بيني، مصيبت، درد و فقر را به مردم ميقبولانند و آنرا عليه يكديگر تيوريزه و كاناليزه مي كنند.

از مردم شريف، كه فريب وعده هاي اين نماينده گان و داعيان دروغين خدمت را خورده اند، ميخواهيم كه بار ديگر و در نوبت بعدي با شناسايي درست خادمان و خاينان شان با دقت و امانت داري رأي داده و نگذارند بار ديگر از نشاني خود شان عليه آرمانهايشان توطئه و فتنه صورت گيرد. بهتر است همه يكصدا اين نماينده گان را سلب اعتماد كرده و به تاريخ بسپاريم تا درس عبرتي باشد به كساني كه در دوره هاي بعدي اشتياق وارد شدن به خانه مردم را دارند.

 چراغ